ADHD to nie tylko nadruchliwość. Osoba z ADHD może być często w ruchu, ale może też gubić rzeczy, zapominać o terminach, mieć trudność z rozpoczęciem zadania albo odpowiadać, zanim ktoś skończy zadawać pytanie.
Objawy ADHD dotyczą trzech głównych obszarów:
nieuwagi,
nadruchliwości,
impulsywności.
Nie u każdej osoby występują one w taki sam sposób i z takim samym nasileniem. Dlatego doświadczenia osób z ADHD mogą być bardzo różne.
Nieuwaga
Osoba z ADHD może mieć trudność z utrzymaniem uwagi, szczególnie podczas długich lub powtarzalnych zadań. Może łatwo się rozpraszać, zapominać o codziennych sprawach, gubić przedmioty albo mieć trudność z organizacją kolejnych działań.
Czasem zaczyna jedno zadanie, po chwili przechodzi do kolejnego, a później trudno jej wrócić do tego pierwszego. Może też potrzebować wsparcia w planowaniu, rozpoczynaniu zadań czy pamiętaniu o terminach.
Nadruchliwość
Nadruchliwość może przejawiać się na różne sposoby. U dziecka może być widoczna jako częste wstawanie, bieganie, poruszanie rękami lub nogami czy trudność z pozostaniem przez dłuższy czas w jednym miejscu. Może to być również częste zmienianie pozycji, potrzeba zajęcia czymś rąk, dużo mówienia albo wewnętrzne poczucie potrzeby działania.
Sposób, w jaki przejawia się nadruchliwość, może zmieniać się wraz z wiekiem.
Impulsywność
Podobnie jak pozostałe cechy ADHD, impulsywność u każdej osoby może wyglądać inaczej.
Różne typy ADHD
ADHD dzieli się na trzy typy:
z przewagą nieuwagi,
z przewagą nadruchliwości i impulsywności,
mieszaną, w której obecne są zarówno objawy nieuwagi, jak i nadruchliwości oraz impulsywności.
To jeden z powodów, dla których dwie osoby z ADHD mogą mieć zupełnie inne doświadczenia. U jednej osoby bardziej widoczna będzie potrzeba ruchu. U innej – rozpraszanie się, zapominanie czy trudność z organizacją. Jeszcze inna osoba może doświadczać cech z obu tych obszarów.
ADHD może zmieniać się z wiekiem
Sposób, w jaki przejawia się ADHD, może zmieniać się wraz z wiekiem.
Duża potrzeba ruchu widoczna u dziecka może z czasem wyglądać inaczej. U osoby dorosłej może przejawiać się na przykład częstą zmianą aktywności czy potrzebą bycia w ciągłym działaniu.
Zmieniają się też sytuacje, w których potrzebujemy uwagi, planowania i organizacji. Szkołę zastępują studia, praca, obowiązki domowe czy samodzielne zarządzanie czasem.
Dlatego ADHD warto rozpatrywać w kontekście konkretnej osoby i jej codzienności.
Nie ma jednego obrazu ADHD
Jedna osoba będzie potrzebowała więcej ruchu. Inna wsparcia w planowaniu i organizacji. Ktoś będzie łatwo przenosił uwagę między różnymi rzeczami, a ktoś inny będzie potrzebował więcej czasu na zatrzymanie się przed podjęciem działania.
Każda osoba z ADHD ma też własne zainteresowania, mocne strony, potrzeby i doświadczenia.
Dlatego mówiąc o ADHD, warto patrzeć szerzej niż tylko na nadruchliwość.
ADHD nie ma jednego obrazu. Najważniejsze jest poznanie konkretnej osoby – tego, czego doświadcza, co jej pomaga i czego potrzebuje.
Dzieci uczą się, komunikują i odbierają otoczenie na różne sposoby. Szkoła może uwzględniać te różnice i tworzyć warunki sprzyjające wszystkim uczniom.
Emocje są częścią codzienności. To, jak na nie reagujemy, może pomóc dziecku lepiej rozumieć siebie, swoje potrzeby i sposoby radzenia sobie w różnych sytuacjach.
Poczucie własnej wartości rośnie, gdy dziecko wie, że jest ważne, może być sobą i ma wpływ na to, co dzieje się wokół niego.
Twoja DOBROĆ to spokojna przyszłość Ewy i Janka.
Dołącz do
społeczności Jim